بعضی آدمها عرضه ندارند کسی را دوست داشته باشند، چه رسد به آنکه کسی دوستشان داشته باشد. این شکل از بی عرضگی معمولا دیده نمی شود، یعنی به چشم نمی آید. باید در رفتارها دقیق باشی و البته زمان زیادی را صرف دانستن و فهمیدن ماجرا بکنی. بی عرضگی صفتی ذاتی و مطلق نیست. نسبی و متاثر از مسائل پیرامونی است. تمایل دارم این وضعیت که بارها در میان اطرافیانم دیده ام و یا برای خودم و نزدیکانم اتفاق افتاده است را نقد کنم. آداب نگهداری از "دوستی" گاهی سخت تر از نگهداری خود دوست است. البته گاهی ما امکان دوست داشتن کسی را نداریم. یا اصلا کسی دوستمان ندارد. خوب ایرادی ندارد. ایراد از جایی ناشناخته است یا لزوما اگر معرفتی نسبت به ایراد داشته باشیم کاری از دستمان بر نمی آید. تا اینجا ایرادی به کسی وارد نیست. شگفتی اینجا است که ما فرصت و موقعیت داشتن و یا حداقل دوست داشتن کسی را داریم اما یا آن را از خودمان دریغ می کنیم یا شرایط مطلوب را به دلیل نوع کنش های حماقت بار ذاتی و پیرامونی از دست می دهیم. غم انگیزتر از همه اینکه گاهی از دست رفتن چنین موهبتی را تا پایان عمر درک نمی کنیم. انگار نه انگار حادثه ای اتفاق افتاده باشد. حادثه ای که بیش از هر چیز به اتفاق نیفتادنش محتاجیم. در این شرایط باید به گاو درود فرستاد. البته حال روز این گونه های انسانی بیشتر به حیوانات زبان بسته ای می ماند که به دلیل جبر حیات و هستی، به دلیل تقسیم بندی ظاهرا طبیعی و بدون هیچ دخل و تصرف و اراده ای از ازل قدرت واکنش به اتفاقات جاری هستی را ندارند. یعنی قدرت تحلیل از آنان سلب شده، زبانشان بسته است و واکنشی متناسب با عقل انسان در برابر پدیده ها و اتفاقات ارایه نمی دهند. اغلب چنان مظلومانه به همه چیز تن می دهند که انسان را متاثر می کند. منظور همان انسان انسان است. گاهی چنان خشمناک هیچ چیز را بر نمی تابند و غیر مرگ مقابل هیچ تسکینشان نمی دهد که می ترسی! منظورم همه گونه های حیوانی نیست. بعضی گونه ها! بی شک بی عدالتی محض است. اما مطمئنم اگر گاو اراده یا به عقیده متخصصان بالینی شعوری پردازشگر داشت در برابر نگاه ما- چشمهای ما- که به چشم های درشتش گاه زل می زنیم، واکنشی مثبت نشان می داد. شاید می خندید یا چشمک می زد. چشم های گاو دو کاسه معصومانه است که گاهی ترحم برانگیز هم می شوند. چشمهایی که می تواند نزدیک به 180 درجه محیط را در آن واحد ببیند. کاربردی است البته. آدمها با چشمهای زیبا و شعور پردازشگر و پدیده تعقل و مهمتر از همه حس زیبایی شناسی و بلوغ کیفی ذهن و جسم و هزار توانایی کشف شده دیگر اما باز هم بنا به دلایلی که ناشناخته است از دوست داشته شدن و دوست داشتن می گریزند- می ترسند. چرا؟
این بی عرضگی نیست؟