رو ترش مکن  

که زل می زنم به زیبایی ات؛
لبهایت اناری است ترکیده
[از شدت رسیدن!]
و چشم هایت
امتداد شبی ختم شده به ساحل دریا.
خیس کن هوا را با موهایت

هوا را،
وقتی تاب می خوری
و دامنت باد را می رقصاند.
نایست دختر
نایست:
ماه از چرخش بیفتد

دریا ما را می بلعد!