دلم نمی خواست ماجرای یعقوب یادعلی و کتاب آداب بیقراری اش را دامن بزنم، مثل برخی دوستان که نا آگاهانه یا اگاهانه در این خصوص قلم فرسایی کردند، بی آنکه به محتوای این ماجرا اگاهی داشته باشند.
در باره آقای یادعلی همین بس که نویسنده ای معمولی و تلویزیونی است و تصور اینکه مثلا حاکمیت عجب تیغ برانی دارد و نخبه های روشنفکر ما را سلاخی می کند، سخت بی مورد است. کدام روشنفکر آقا!؟
نه جانم، از این حرف ها نیست. آقای یادعلی با یکی دو تا از همکاران تهیه کننده و کارگردان در مرکز صدا و سیمای یاسوج که سابقه طولانی در همکاری با هم دارند ( آقای ک. ح - ز ) به مشکل برخورد و در این گیر و دار که بر سر عقد قراداد برای تولید یک برنامه تلویزیونی نازل در استان کهگیلویه و بویراحمد بود "زیرابش زده شد" اتفاقی که در صدا و سیمای ایران چندان دور از انتظار نیست.
اما اشتباه فاحشی که مطبوعات پر مخاطب مان مرتکب شدند، اصلا بخشودنی نیست، چرا که با حساسیت نا به جا و غیر خرفه ای، چه بسا عرصه برای دفاع را از آقای یادعلی در برابر اتهاماتی که خیلی هم خطرناک نبود، بستند و اشتباه غلط تر از این، امکان اتفاق نداشت.
البته من هم مثل دوستان دل خوشی از این همه فشار و محدودیت و سانسور در حوزه اطلاع رسانی و نشر جریان های فکری ندارم اما واکنش های هیستریک در این موارد، نه تنها نمی تواند به حل مشکل و گشایش بخت آزادی عقیده در این سرزمین بی پناه کمکی کند که تاثیری عکس دارد.
با همه این احوال یادعلی نه جزو جریان روشنفکری ایران بوده و نه هیچ امتیاز دیگری دارد، تنها برای قراردادی ناچیز با مشکلی کوچکتر مواجه شد و دوستان و همکاران مطبوعاتی به مساله ای که هیچ ارزشی نداشت، دامن زدند و یادعلی شد بهترین نویسنده و عشق و آمال جریان روشنفکری! |
