گرگ و میش صبح یکشنبه، خوابت را دیدم. ایران بودیم و لحظه دیدار ما شبیه لحظه ای بود که تو از خارج برگشته ای و به طور اتفاقی در یک خیابان همدیگر را می بینیم. خیابان خلوت است. تو لباسی مجلسی و زیبا به تن داری با کفشهای تق تقی بلند. بازوها لخت و موهایت باز، از روسری خبری نیست. گویا تابستان است. مثلا انگار جمهوری اسلامی نباشد. لباست سفید رنگ با گلهای تیره کوچک. مرا که می بینی به سمتم می آیی تا آخرین لحظه مطمئن نیستم خودتی. وقتی نزدیک می شوی از هیجان داد می زنیم و همدیگر را بغل می کنیم. کسی به ما گیر نمی دهد. مطئمن می شوم انقلابی چیزی شده است. کسی آنسوی خیابان منتظر توست که فرصت بیشتری برای حرف زدن نمی گذارد. می گویم: کی برگشتی؟ می گویی:خیلی وقت نیست. به آنسوی خیابان نگاه می کنی. می گویم: می مانی؟ می گویی: آره میخواهیم زندگی کنیم... می خندی. کسی که آنسوی خیابان منتظر تو بود بی قرار است. زود خدا حافظی میکنی و می روی. حین رفتن بر می گردی و به پشت سرت نگاه میکنی. به من...
انگار شوهرت بود.

نمی دانم چرا خیلی ها که عکس گلشیفته و بازی اش در یک فیلم کوتاه با بدنی نیمه برهنه را با عصبانیت هر چه تمامتر نقد کردند- به فحش کشیدند- تاکنون گزیده ای از شعرهای شاملو و فروغ که نه، کل ادبیات کلاسیک ایران را به آتش نکشیده اند؟
نمی دانم چرا؟
اما خوب می دانم که به فهم شعرهای شاملو ویک کمی  آنطرفتر از مرزها به شعر شاعرانی مثل "نزار قبانی" پی نبرده اند که "درک زیبایی، درکی زیباست*."

* حسین پناهی

حساسیت دائمی دست از سرم بر نمی دارد. آلرژی به باد، سرما، گرد افشانی گلها، جفت گیری درختها، عطر تن آدمهایی که از کنارم رد می شوند و بوی تند دهان مسافران متروی صبحگاهی. در همه فصلها وضع همین است. عطسه، گلو درد، سر درد و فحش به زمین و زمان...
کاوه می گوید: "همه جا همین است. لندن هم وضع همینطور است، آدمهای تنها آلرژیک اند چه تهران چه لندن."
با او موافقم...

بر باد رفته ام؛
چونان بادبادک
از دستان کودکی 

پ.ن: رها شده ای از نخ نگاهم
چون بادکنک ماه (احمد رضا احمدی)

این روزها حرفی برای گفتن ندارم. تصمیم گرفتم یه هنری از خودم نشون بدم دیدم هیچ هنری ندارم. روزنامه نگار بی روزنامه به هیچ نمی ماند. لکن تصمیم گرفتم یه عکس از خودم بگذارم به یادگار...

به فرشته ای دل باخته بودم
پلک که زد
دو جفت کبوتر را پر داد
چشمانش

صبح غم انگیزی است
حالا تو هر چه دلت میخواهد ببار
باران
چیزی از غمهای ما را نخواهی شست

پ.ن: صبح بعد از توقیف روزنامه اعتماد

کنارم می نشیند
روی سرم دست می کشد
بلند می شود
راه می رود
توی پیاده رو قدم می زند
خودش را جا می گذارد
توی قلبم
توی دستانم
می رود، می رود می رود
...
برف؛
با عصای سفید در دستانش

ساعت از نیمه که بگذرد
لباسهایت را درمی آوری
و به خوابم می آیی
متفکرانه میگویی؛ دنیا جای کوچکی است
و می خندی...
لبهایت به واژه ها سنجاق اند
می بوسمت.

پائیز سطلی از رنگ است
افتاده از دست نردبان
*
سرخ
سفید
زرد
نارنجی... 

پ.ن: چرا دهان انار خونی است؟

پنجه هایت
شاخه نو رسته
ناخنهایت
دانه های گیلاس
انگشت به دهان می گیرد
هر که دست در دست تو بگذارد

صدایم که می کنی  

فصل مکیدن انارهای رسیده است؛ 

شرابی 

که خمره پستانهای تو انداخته باشد 

خونی است 

چکیده از گلوی تابستان...

برای مژگان جمشیدی که یاسرش در آغوشش مرد!

این شعر رو دیشب توی همایش تجلیل از خبرنگاران محیط زیست که ابتکار مرحوم یاسر انصاری بود به مژگان جمشیدی تقدیم کردم.
 

آب بالا آمد بود

از پلکهای تو بیرون می ریخت

او چشم فرو بست؛

باغی در آغوش تو غرق شد

-

ریشه ها به آب زنده اند

جوانه می زنند/ سبز می شوند

مژگان که وا کنی

جنگلی در چشمهایت می روید!

امشب در یک مناظره چهار نفره مورد نقد سه تن از بهترین دوستانم بودم. شب هولناکی بود حقیقتا. ایرادهایی گرفتند که گاهی یادم می رفت آن شخص مورد انتقاد خودمم. گاهی دلم برای او می سوخت. به خودم که می آمدم در مقام پاسخگویی بر می آمدم که نه اینطور نیست و این حرفها چیزی جز تصورات شما نیست. آنچنان این ایرادها را از خودم دور می دیدم که اگر بخواهم فرد مورد نظر را توصیف کنم، چیزی جز یک مفلوکِ تو سری خورده بیچاره نمی توانم بناممش. آیا تعریفی که از من دارند درست بود؟ آیا چیزی غیر از آنم که آنها می گویند؟ آیا آنچه که می پندارم هستم یا متوهمی بیش نیستم؟ آیا آنها اشتباه نمی کنند؟ وضعیت ناهنجاری است به هر حال. اگر حرفهایشان را قبول کنم آیا باید با این فلاکت حقیقی بسازم یا نه می توانم وضعیت را در خودم عوض کنم؟ سوالات زیادی در من شکل گرفته اما یقینا آنها مرا به اندازه خودم نمیشناسند. می شناسند؟ میخواهم تعریف صحیحی از خودم پیدا کنم. آیا آدم خود شیفته و متوهمی هستم؟ آیا حد و اندازه خودم در انتخاب عناصر محیطی و ذهنی و برخورد با آن را نگه نمی دارم؟ آیا دوستانم مرا بهتر از خودم می شناسند؟

پ.ن: آدم فوق العاده ای نیستم اما یه چیزایی هم دارم ( هر کی برده راضی بوده)

زن سرش را چسبانده بود به شیشه. روی صندلی مترو خوابش برد. سرباز خیره به او رسید به ایستگاه. پیاد شده اما چیزی گم کرده بود. مثل دسته کلیدش... دست گذاشت روی جیبش؛ دلش نبود!